PIOTR IWICKI - niezależny serwis muzyczny - jazz, fusion, blues, jazzrock, koncerty, newsy.
RSS
środa, 08 kwietnia 2015
Blue Note Jazz Festival
 
     

 

BLUE NOTE JAZZ FESTIVAL

CELEBRATES FIFTH ANNIVERSARY, JUNE 1-30


 Natalie Cole, Robert Glasper Trio, Buddy Guy, 

The Bad Plus Joshua Redman, Meshell Ndegeocello, Buika 

 Manhattan Transfer Meets Take 6, Al Di Meola, Roy Hargrove,

Abdullah Ibrahim, Bebel Gilberto, Pedrito Martínez

Darlene Love, Kathleen Battle,

Ginger Baker, Avishai Cohen, Roy Haynes & More


 Adds Subrosa, New Latin Music Space, to Venue Lineup


 Festival Marks 15th Anniversary of B.B. King Blues Club & Grill


 
Read The New York Times Exclusive Lineup Preview 

 

New York, NY - April 1, 2015 - The Blue Note Jazz Festival will celebrate its Fifth Anniversary, June 1-30.  Ticket information and a current schedule of events is available on the official website, www.BlueNoteJazzFestival.com. Additional performances, venues, and events will be announced in the coming weeks.

 

Headliners include vocal icon Natalie Cole; Blues titan Buddy Guy; special collaborations such as The Bad Plus Joshua Redman (performing music from their forthcoming project on Nonesuch Records) and The Manhattan Transfer Meets Take 6; album release performances by the Robert Glasper Trio (Blue Note Records) and bassist Avishai Cohen's Trio (Razdaz Recordz); a double bill featuring Meshell Ndegeocello & Roy Hargrove; acclaimed vocalists Darlene Love and Kathleen Battle (the latter produced by Jill Newman Productions); global-centric artists Buika, Bebel Gilberto, Abdullah Ibrahim, and Pedrito Martínez; and jazz/rock artists Al Di Meola and Ginger Baker, among others.  Please visit www.BlueNoteJazzFestival.com for dates and venue information.

 

Established in 2011, the Blue Note Jazz Festival was initially formed to celebrate the 30th anniversary of Greenwich Village's iconic Blue Note Jazz Club. Presented by Blue Note Entertainment Group - which owns and operates the diverse venue lineup of Blue Note, B.B. King Blues Club & Grill, Highline Ballroom, Subrosa (its latest venue), and Lucille's Grill - the festival has quickly grown into an annual 30-day event, emerging as the city's largest jazz festival, with each venue offering its own unique cultural contribution to the New York City music landscape

 

"While the festival's scope has expanded since its inception, the origin can be traced back to our core family of venues," says Steven Bensusan, President of Blue Note Entertainment Group. "With the launch of our new venue Subrosa and B.B. King Blues Club's 15th anniversary, it's fitting that this year's fifth anniversary puts the spotlight on the wide range of creative and commercial programming at our core New York City venues," adds Bensusan, "In addition to special theater shows such as Natalie Cole, Manhattan Transfer Meets Take 6, and Buika at The Town Hall."

 

Most notably, the festival adds Subrosa to its venue lineup. Latin for "under the rose," Subrosa is an intimate 120-capacity Latin & World Music listening room located in New York City's Meatpacking District (63 Gansevoort St.), dedicated to showcasing music, art, and culture. Following a several month-long soft-launch beginning in November 2014, the venue's grand opening week is scheduled for April 14-20

 

"We opened Subrosa to provide a new creative hub for eclectic music, with an emphasis on Latin music," says Bensusan. "The space is quickly becoming a destination for listeners to discover new globally-influenced music in an accessible setting. We're proud to showcase this new space as part of our festival." 

 

Subrosa's festival lineup will feature the Pedrito Martínez Group for five days throughout the month (who has an on-going monthly residency at the venue). Other notable headliners include Cuban pianist Alfredo Rodríguez and his trio, Fulaso, an 11-piece Latin soul group, and the Williamsburg Salsa Orchestra, among others to be announced.

 

This year's festival also coincides with the 15th Anniversary of B.B. King Blues Club. Located in Times Square, the venue has featured some of the biggest names in blues, rock, hip-hop and pop music since opening its doors in June 2000 (ranging from Aretha Franklin and James Brown to Alicia Keys and Jay-Z). To celebrate this landmark anniversary, Blue Note Jazz Festival will present Buddy Guy on Thursday, June 11 with various special guests to be announced (the third and final night of his festival engagement).

 

B.B. King Blues Club and Highline Ballroom will present a wide range of performances, including rock artists/groups such as singer Gary U.S. Bonds, Johnny & The Asbury Jukes Group, keyboardist Al Kooper's annual birthday show, roots/rock group The Subdudes, and psychedelic rock band Ozric Tentacles; guitarist/singer Robert Cray Band rounding out Blues programming, in addition to Buddy Guy; eclectic global-centric acts such as the South African Afro-fusion collective Freshlyground, Indian vocalist Falu, and Spanish-influenced guitarist/songwriter Ottmar Liebert  & Luna Negra; as well as vocalist Alicia Hall Moran with Jason Moran (Produced by Jill Newman Productions).

 

Other jazz headliners at Blue Note Jazz Club include celebrated dancer Savion Glover; saxophonist David Murray, who will make his festival debut with a trio featuring Terri Lyne Carrington and Geri Allen; drum legend Roy Haynes, who returns to Blue Note following his recent three-night 90th birthday engagement in mid-March 2015; and saxophonist Gato Barbieri, who continues his on-going monthly residency at the venue. Additional shows include harmonicist Grégoire Maret with special guest vocalist Lizz Wright and a surprise guest at Highline Ballroom (Produced by Jill Newman Productions) as well as drummer Stanton Moore's Trio at Blue Note with special guests.

 

Additional partner events include the 2015 Jazz Journalists Association Jazz Awards on June 16 at Blue Note Jazz Club, among others. In addition to Blue Note Entertainment Group properties, other festival venues include The Town Hall and Central Park SummerStage, among others. Festival co-presenters include Jill Newman Productions, Jazz Journalists Association, and JazzReach, among others.

 

Please visit www.BlueNoteJazzFestival.com for the most current public lineup and schedule. 



15:39, jazz-gazeta
Link Dodaj komentarz »
czwartek, 12 marca 2015
Joanna Pascale
Album "Wildflower". Album wybprodukowany prze Orrina Evansa a nagrany w doborowym towarzystwie m.in.: Christian McBride, Kurt Rosenwinkel, Gregoire Maret, Bilal, Cyrus Chestnut już w maju. a u nas muzyka już teraz...
poniedziałek, 09 marca 2015
DUKE ROBILLARD – legenda jazz-bluesowej gitary na jedynym koncercie w Polsce


 duker

Tradycją już stało się, że cykl koncertowy Warsaw Blues Night prezentuje najznamienitszych muzyków światowych z kręgu bluesa. Nie inaczej będzie też 16 marca 2015 w Hybrydach. Na jedynym koncercie w Polsce wystąpi legendarny wirtuoz jazz-bluesowo swingującej gitary – Duke Robillard z zespołem.

 

Duke Robillard należy do najbardziej uznanych współczesnych artystów świata bluesa i jazzu, o czym niewątpliwie świadczą nominacje do nagrody Grammy oraz liczne statuetki Blues Music Awards czyli „bluesowych Oscarów”.

 

Jego twórczość zdaje się mieć nieskończoną rozpiętość stylistyczną – od swingującego jazzu przez klasycznego elektrycznego bluesa po muzykę zawierającą elementy funku, rock’n’rolla czy rockabilly. Współpracował z tak różnymi artystami, jak: Bob Dylan, Scott Hamilton, Tom Waits, Ronnie Earl, Jay McShann, Ruth Brown, Jimmy Witherspoon, Herb Ellis.

 

Blisko 50 lat od artystycznego debiutu Duke Robillard ciągle jest w trasie koncertowej, dając blisko 250 koncertów rocznie i niezmiennie przyciągając na koncerty tłumy wielbicieli uwielbiających jego nietuzinkową gitarową wirtuozerię.

Rozpoczynał karierę, zakładając w 1967 roku najsłynniejszą orkiestrę bluesową świata The Roomful of Blues, z którą koncertował i nagrywał płyty przez 12 lat. Później przez wiele lat był podporą The Legendarny Blues Band i The Fabulous Thunderbirds, a od kilkunastu lat nagrywa i podróżuje z własnym zespołem The Duke Robillard Band.

W ciągu wieloletniej kariery nagrał blisko 30 płyt dla najbardziej renomowanych wytwórni płytowych.

wwwb

 

Zbliżający się koncert to wydarzenie obowiązkowe dla każdego szanującego się miłośnika gitarowej wirtuozerii, zwłaszcza, że tej klasy muzycy nieczęsto odwiedzają nasz kraj. Dla stałych fanów Warsaw Blues Night będzie to wspomnienie wyjątkowego występu Robillarda sprzed 7 lat w Hybrydach.

 

 

 

53. Warsaw Blues Night

wystąpią: The Duke Robillard Band (USA)

kiedy: 16 marca 2015, godz. 19.00

gdzie: Hybrydy, ul.Złota 7/9

więcej informacji: www.blues.waw.pl



16:36, jazz-gazeta
Link Dodaj komentarz »
czwartek, 05 marca 2015
JOHN PATITUCCI
Nowy album giganta kontrabasu "Brooklyn" już w maju (Mistrz gra tym razem na gitarze basowej!!!) w dodatku w wybornym towarzystwie...
poniedziałek, 02 marca 2015
Afrodeezia Millera

Niezwykle lubiany przez polskich jazzfanów basista i producent Marcus Miller po latach fonograficznej niezależności podpisał kontrakt z dużą wytwórnią płytową. Są już tego efekty, bardzo obiecujące.

Wszystko wydarzy sie jesienią. wówczas na rynek trafi najnowszy album Amerykanina "Afrodeezia" a w ramach światowej trasy koncertowej Miller odwiedzi nasz kraj.  to najnowszy album genialnego amerykańskiego gitarzysty, kompozytora  aranżera i multiinstrumentalisty Marcusa Millera. Jego charakterystyczny styl gry na gitarze basowej jest rozpoznawalny dziś na całym świecie. Muzyk ma w swoim dorobku współpracę z największymi gwiazdami muzyki jazzowej i nie tylko. Nagrywał u boku takich gigantów jak Miles Davis, Aretha Franklin, Luther Vandross, David Sanborn i Al Jarreau. To on produkował ostatnie krążki wielkiego Milesa, kreując ich mocne brzmienie w konwencji fusion jazzu. Marcus Miller jest też laureatem nagrody Grammy za najlepszy album jazzowy.

Polska trasa koncertowa zapowiada sie niezwykle atrakcyjnie, bowiem będzie to mały objazdowy festiwal jazzowy. Pod skrzydłami Marcus Miller Afrodeezia Tour pojawi sie też projekt Leszek Możdżer & Przyjaciele ze specjalnym gościem Zbigniewem Namysłowskim. Istotnym jest to, że sam Miller wiele razy przyznawał się do fascynacji płytami Namysłowskiego uznając je za równie istotne dla całego światowego jazzu jak amerykański kanon.

Miller to typ perfekcjonisty. Miałem zaszczyt grać z nim trzy lala temu gdy pierwszy raz występował w ramach gdańskiego festiwalu "Solidarity of Arts".  Jego entuzjazm, skupienie i umiejętność zaintrygowania wszystkich wykonawców jego wizją twórczą, szybko przełożyło się na wspaniała muzykę.  Miller nie uznaje kompromisów. A jak było teraz przy okazji pracy nad najnowszym albumem?

- Siła oddziaływania muzyki nie zna granic. Dzięki pieśniom z gatunku spirituals, dzięki muzyce jazzowej i soulowej, możemy zachować od zapomnienia naszą historię – szczególnie kiedy inne formy jej zapisu zostały wymazane już dawno temu. Przed rozpoczęciem nagrań poświęciłem dużo czasu na badanie tematu tego albumu, a wielu nowych odkryć dokonywałem już w samym studiu! Moim największym pragnieniem był powrót do źródeł tych rytmów, które sprawiają, że nasze muzyczne dziedzictwo jest tak bogate. Chciałem podążać za nimi od początku, od Afryki po Stany Zjednoczone. Podróżowaliśmy przez Mali do Paryża, z Nowego Orleanu do São Paulo i na Karaiby. Miałem szczęście pracować z muzykami z Mali, Burkiny Faso, Brazylii, Trynidadu - zdradza basista.

 A jakie były inspiracje?

Po wizycie w Domu Niewolników na wyspie Gorée napisałem utwór, który znalazł się na moim poprzednim albumie, Renaissance. Na scenie czułem potrzebę opowiedzenia o tym, co czułem w Senegalu. Chciałem, żeby ludzie zrozumieli, że „Gorée” opowiada nie tylko o tragedii niewolników. Opowiada również o tym, że ci ludzie, którzy nagle znaleźli się na dnie ładowni, potrafili – przede wszystkim dzięki muzyce – odnaleźć sposób na przetrwanie. Byli w stanie choćby na chwilę zamienić swoją rozpacz w radość.

Wkrótce potem UNESCO ogłosiło mnie Artystą dla Pokoju i rzecznikiem projektu Szlaku Niewolników (Slave Route Project). To właśnie wtedy w mojej głowie pojawił się pomysł na album Afrodeezia. Pewnego razu w São Paulo, grając sambę z lokalnymi perkusistami, uświadomiłem sobie, że ten sam rytm słyszałem już w Maroku, a grał go muzyk gatunku Gnawa! Uważam wszelkie tego typu połączenia za fascynujące. Jak powiedział Taj Mahal: „Nowy Orlean jest najbardziej na północ wysuniętą częścią Karaibów...” Właśnie w Nowym Orleanie graliśmy którejś nocy w studiu do rana, było cudownie. Od kiedy zaczęliśmy ten projekt zdarzyło się tyle wspaniałych rzeczy, których nie mogłem przewidzieć... Na przykład Alioune Wade, basistę z Senegalu, poznałem w 2014 roku na festiwalu Solidarity of Arts w Polsce. Od słowa do słowa, dzisiaj można go usłyszeć w partii wokalnej na płycie "Afrodeezia".  To moja muzyka. Pokazuje kim dzisiaj jestem: muzykiem otwartym, zawsze czujnym, muzykiem, który swoją prawdziwą osobowość odkrył około 10 lat temu, ale który wciąż się rozwija. Jestem dumny z mojego młodego zespołu: Alexa Hana na saksofonie, Adama Agati’ego na gitarze, Bretta Williamsa na klawiszach i Louisa Cato na perkusji. Wokół nich poruszają się fantastyczni soliści z różnych krajów. Wkład ich wszystkich tworzy nową dynamikę mojej muzyki. Są tu brzmienia, których mogliście jeszcze nigdy nie słyszeć: instrumenty takie jak kora, gimbri, cała grupa perkusjonaliów.

Czy to zwiastun nowej tendencji?

Nadchodzi nowa era dla czarnoskórych Amerykanów. Coraz bardziej złożone testy DNA pozwalają nam stwierdzić, że nie pochodzimy z Północnej Karoliny, Virginii , czy w najlepszym razie z rejonu Morza Karaibskiego. Dzięki takim testom wiem na przykład, że mam przodków w Nigerii. Te połączenia są rzeczywiste – są w mojej krwi. "Afrodeezia" to najbardziej wierne odzwierciedlenie osoby, którą dziś jestem. Nowy repertuar sprawia, że nie ma różnicy między Marcusem Millerem w życiu codziennym, a muzykiem, którego oglądacie na scenie. A to zmienia wszystko - kwituje Mistrz.

Nam nie pozostaje nic innego jak tylko czekać na album i koncerty. Miller i jego kompani odwiedzą: 17 listopada Poznań a w kolejne dni: Warszawę, Katowice, Wrocław i Gdynię.

Piotr Iwicki

Autor dziękuję Karolinie Majewskiej z Universal Music Polska za pomoc.

mimi

Fot. Alex Han

Na zdjęciu: Autor artykułu z bohaterem jesiennej trasy koncertowej



17:51, jazz-gazeta
Link Dodaj komentarz »
czwartek, 26 lutego 2015
U.K.! U.K.! U.K.!

Bo to już koniec

job

Kiedy w wtorkową noc wybrzmiały w klubie Progresja ostatnie dźwięki koncertu legendarnej formacji U.K. tłum fanów nie chciał wierzyć, że tak rewelacyjna grupa gra ostatnie w historii światowe tournee. Jej liderzy Eddie Jobson i John Wetton potwierdzili, że pod tym szyldem zrobili już wszystko.

Warszawski koncert miał znakomicie zbudowana dramaturgię. Szczelnie wypełniająca widownię publiczność szybko dała się porwać kwartetowi. Piękna wyprawa w klasyczne, wręcz ikoniczne dźwięki progresywnego rocka naznaczona była fenomenalna wirtuozerią wszystkich artystów, muzyczną wrażliwością na barwowe i dynamiczne niuanse oraz niesamowitą energią. O tym jak wiele wysiłku wymaga to skomplikowane formalnie, połamane rytmicznie i harmonicznie granie najlepiej świadczył fakt, że Wetton i Jobson, obaj już nie najmłodsi, schodzi ze sceny zmęczeni a jedna z fanek wręcz stwierdziła: Oni są ledwo żywi!

Znamiennym dla koncertu było to, że średnia wieku publiczności znacznie przekraczał 40. Nic dziwnego. U.K. zaistniał spektakularnie w 1977 roku i przez niespełna trzy lata intensywnej działalności, nagrał trzy wspaniałe albumy. Koncert był pieknym przeglądem dokonań formacji, dostaliśmy wszystko to, co w ich muzyce najcenniejsze. Owacja zwieńczyła już pierwsze nuty największego "Randezvoux 6:02". Nie inaczej było gdy cała sala zatrzęsła się przy basowych dźwiękach klawiatur Eddiego Jobsona kiedy ten zaczął kompozycję "Alaska", po niej oczywiście nie mogło zabraknąć "Time to Kill". Koncert miał piękny, nastojowy prolg ("Thirty Years"), stonowane barwy, klimat godny takich legend rocka jak Wetton i Jobsona. Instrumentem na którym najczęściej zmieniali się muzycy w tym zespole jest perkusja. Tym razem za wielkim zestawem zasiadł Virgil Donati. To jego rewelacyjne solo w połowie koncertu okazało się introdukcją do kolejnego hitu U.K. - "In The Dead Of Night" i "By The Light Of Day". Był też moment szczególny. Popis solowy Jobsona. 

Do zagrania muzyki z "Theme of Secrets" skłonił multiinstrumentalistę Piotr Kaczkowski w czasie rozmowy. elektroniczne przetworzenia odbijającej sie piłki pingpongowej okazały sie pretekstem do zbudowania wielkiej formy na syntezatory i przetwarzane elektryczne skrzypce. Cóż, po taki popisie nikt nie kwestionuje prawa Jobsona do używania miana kreatora muzycznych dróg.

Bohaterowie koncertu nie kazali długo czekać na kolejne przeboje. Presto Vivace i repryza z "By The Light Of Day" wywołały prawdziwe szaleństwo fanów, którzy śpiewali z Wettonem wszystkie, często zawiłe frazy. Równie intrygująco wypadł nowy gitarzysta zespołu - Alex Machacek. wybitnie wpasował się w klimaty kiedyś wykreowane w pierwszym składzie U.K. przez Allana Holdswortha doprawiając je wręcz kosmiczną biegłością. Oczywiście po zasadniczej części koncertu publiczność wymogła na zespole bisy. Słynne "Caesar's Palace Blues" dynamiką i brawurą skrzypcowej solówki Jobsona wywołało już nie owację ale wręcz frenetyczne przyjęcie. Gdy zespól ostatecznie zszedł ze sceny, publiczność wykrzykiwała jeszcze przez prawie 10 minut jego nazwę: U.K.! U.K.! U.K.! I znowu powiało historią, tak zaczyna się bowiem legendarny album koncertowy grupy. Szkoda tylko, że tym razem był to dla nas koniec pewnej historii. Historii o nazwie U.K..

Piotr Iwicki - Gazeta Polska Codziennie (26 II 2015r)

 



22:02, jazz-gazeta
Link Dodaj komentarz »
wtorek, 17 lutego 2015
Adam Bałdych Imaginary Quintet
Studio Koncertowe PR im. W. Lutosławskiego
czwartek, 12 lutego 2015
Dwa razy jazz
Znakomity album amerykańskiej gwiazdy jazzowej wokalistyki Diany Krall zatytułowany "Wallflower" oraz równie porywający "From Darknes" izraelskiego kontrabasisty Avishai Cohena, to dla nas nie tylko fonograficzne smakołyki ale również forpoczta przyjazdu artystów w Polski. (Piotr Iwicki - Gazeta Polska Codziennie)
poniedziałek, 09 lutego 2015
SEX MOB
"Circus,Cinema and Spaghetti " plays Fellini : The Music of Nino Rota Juz 23 marca w Studiu Koncertowym PR im. W. Lutosławskiego
piątek, 06 lutego 2015
Dirty Loops - Loopfied

Gorące rytmy z północy

Kiedy niemal wszyscy zachwycają się tym co przychodzi z za Atlantyku, to paradoksalnie Amerykanie spod szyldu wytwórni Verve w tym jej szef David Foster  oraz gigant muzyki - Quincy Jones uznali szwedzkie trio Dirty Loops za muzyczne wydarzenie roku.   

dl 

Często docierają do nas informacje, że ten czy inny zespół godny jest większego zainteresowania fanów i krytyki. Kiedy do moich rak trafiła płyta "Loopfied" szwedzkiego Dirty Loops, najpierw rekomendacje potraktowałem z dystansem, aby z każdą kolejną nutą, piosenką  nabierać przekonania, że mam do czynienia z niekwestionowana rewelacją. 

Kiedyś ktoś zadał mi pytanie jak najprościej określić styl Szwedów chyba najlepiej brzmi tutaj: mieszanina Elektric Band, Earth, Wind & Fire, Take 6, Ala Jarreau, Steviego Wodera. Paradoksalnie z pomocą przyszedł mi sam Ryszard Poznakowski, który po kilku chwilach prezentacji tej muzyki skwitował ja dosyć niepoprawnie politycznie: Jeśli mi powiesz, że oni są z Europy albo, że są biali, to nie uwierzę!

Cóż odpowiedź brzmi: to nie są Afroamerykanie w dodatku, Europejczycy i aby rozwiać wszelkie wątpliwości bardzo młodzi, nieprzyzwoicie zdolni i wirtuozowsko sprawni.

Jonah Nilsson - śpiew, instrumenty klawiszowe; Henrik Linder - bas elektryczny i grający na perkusji Aron Mellergardh, o muzyce wiedza wszystko. w zasadzie od jazzu, przez fusion, r'n'b po rocka i pop. Do nagrania albumu zaprosili gości, w tym speców od instrumentów dętych: Wayne'a Bergerona, Gary Granta, Danyego Higginsa i Bill Reichenbach a za instrumentacje "dęciaków" odpowiadał  sam Jerry Hey, prawa ręka Quincy Jonesa. Ich błyskotliwa kariera to gotowy scenariusz filmu, pokazujący, że pasja i konsekwencja bywaja skuteczne w przebiciu sie na muzyczny szczyt.

Trzech kolegów ze szkoły pierwotnie eksperymentował z popowymi coverami a afekty pracy zamieszczali w Internecie. Tam pokazali teledysk z Just Dance" Lady Gagi, który stał się hitem bez wsparcia mediów! Poszli więc za ciosem izamieszczali kolejne a ich wspólne odsłonięcia w sieci w serwisie You Tube dochodziły  do 20 milionów! I tak zauwazył ich Andreasa Carlssona, producenta i kompozytora (laureta Grammy, współpracownik m.in. Britney Spears, Celine Dion, Backstreet Boys). Jak to w scenariuszu filmu bywa, ten zaś zarekomendował ich Davidowi Fosterowi - producentowi, kompozytorowi - gigantowi showbiznesu, niemal etatowemu zdobywcy Grammy. To zaowocowało podpisaniem kontraktu z Verve Records, trasami koncertowymi i wzrostem popularności.

Nad ich nagraniami rozpływają się takie uznane firmy muzycznego światka jak: Stevie Wonder, Quincy Jones, Adam Levine, Dallas Austin, Rodney Jerkins czy Brian McKnight. Jednym głosem określają Dirty Loops mianem zjawiska niespotykanego, sensacji rynku muzycznego, a McKnight uznał za najbardziej muzykalną formację jaka słyszał. A co na to Szwedzi?

- Zależało nam na połączeniu kilku rzeczy a nade wszystko fusion i popu. Czy może raczej stworzenie fusion popu. Ta muzyka dorastała z nami, bo jest wypadkową tego czego słuchaliśmy jako dzieciaki i później. Wrzuciliśmy to do maszyny o nazwie Dirty Loops i ostro zakręciliśmy. Moje edukacja muzyczna - klasyczna i chóralna połączyła się z tym co było w nas od zawsze, muzyka Stevie Wondera, Michaela Jacksona i Pat Metheny Group - kwituje frontman trio - Jonah Nilsson. I tak powstała piosenka "Hit Me", przebój singlowy i kompozycja otwierająca album. Koniecznie posłuchajcie "Wake Me Up" gdzie płąszczyny instrumentów a la Pat Metheny zachwyca. Ten niegdysiejszy hit nominowanego do Grammy Szweda Tima Berglinga (współpracownik Davida Guetty, lepiej znany pod pseudonimem Avicii) nabiera tutaj rumieńców a bębnowe szaleństwo nie pozostawia watpliwości: tu nie da się juz nic więcej wcisnąć!

Dla mnie absolutny numer jeden to ballada "It Hurts", o której Nilsson mówi:

- Nad nią pracowaliśmy najdłużej, po kolei nagrywając kolejne ślady, instrumentacje, kontrapunkty - warstwa po warstwie, odrzucając niepotrzebne i nietrafione rzeczy, tak jak rzeźbiarz który bryły kamienia tworzy rzeźbę". Cały krążek zamyka drugi obok "Wake Me Up" cover, tym razem Justina Biebera - "Roller Coaster".  

Dirty Loops to przykład, że można stworzyć nowa jakość bez postawy "na klęczkach": wobec produktu z USA. Szwedzi znaleźli swoją drogę w obrębie pewnego kanonu, ale dodali mu wiejącą wiatrem północy nieokiełznana siłę. O tym jak wielką, świadczy to, że gdy słucham tej muzyki w samochodzie (a świetnie pasuje) czujnie spoglądam na licznik. Ot, ta muzyka może ponieść.

Piotr Iwicki - Gazeta Polska Codziennie - 6 II 2015



16:25, jazz-gazeta
Link Dodaj komentarz »
środa, 04 lutego 2015
GRAMMY WŁODKA PAWLIKA MUZYCZNYM
...WYDARZENIEM ROKU EMPIKU
poniedziałek, 02 lutego 2015
Powrót Karmazynowego Króla

kc2014

Kiedy już wszyscy myśleli, że rozdział pod nazwa King Crimson z udziałem jego lidera, wizjonera gitary elektrycznej, Roberta Frippa, to zdecydowanie rozdział zamknięty, zespół nie dość że zagrał trasę koncertową po Ameryce ale uwiecznił to również na znakomitym albumie "Live At The Orpheum 2014".

Słuchacz dostaje tutaj wszystko co najlepsze w pojęciu progresywnego rocka domieszanego jazzem i dźwiękowym eksperymentem. To wizytówka brzmienia tej legendarnej formacji. Tym razem prezentuje sie nam ona jako septet z trzema (!) perkusjami, co znakomicie oddano na płycie sprawnie "rozstawiając" ich dźwięk w panoramie brzmienia zespołu. Niemal widzimy, gdzie który z perkusistów siedzi. 

King Crimson występuje, nagrywa i wydaje swoją niepowtarzalną muzykę od 46 lat. Dla uświetnienia kolejnych urodzin zespołu, które mijają w styczniu 2015r., na rynku pojawia się pierwsze wydawnictwo z materiałem zarejestrowanym 30 września i 1 października podczas dwóch koncertów w The Orpheum Theatre w Los Angeles będących częścią amerykańskiej trasy minionego roku. Najnowsze wcielenie zespołu tworzą: Gavin Harrison, Pat Mastelotto, Bill Riefli (cała trójka to perkusiści), saksofonista i flecista Mel Collins, śpiewającym gitarzystą jest Jakko Jakszyk a za wszelkiej maści basy i stick odpowiada Tony Levin. Pierwsze skrzypce, czy raczej liderem - gitarzystą jest oczywiście Robert Fripp. Na albumie znalazły się zarówno nowe, jak i starsze utwory, niektóre wykonywane na żywo po raz pierwszy. Bezwzględne perełki tutaj to mega hit grupy - "Starless", świetne "Sailor's Tale" i "The Letters". Wyznawcy ostrego brzmienia zachwyca się przejeżdżająca po słuchaczach jak walec kompozycją "The ConstruKction of Light". Album już wywoła bardzo skrajne emocje wśród fanów. Jedni cieszą się kolejną, znakomitą płyta gdy inni wytykają, że to kolejny podobny do poprzednich koncertowych krążek. Znamiennym jest to, że u jednych i drugich panuje powszechna pewność i jednomyślność, że trwający raptem 41 minut dysk to zwiastun pełnowymiarowego albumu DVD, który ukaże się za jakiś czas. Czy tak będzie? Już kilka razy Fripp sondował nastroje ukazując część produkcji tylko po to, aby sprawdzić, czy jest zapotrzebowanie na większe, pełnowymiarowe koncertowe wydawnictwo. A warto dodać, że spontaniczne recenzje melomanów po amerykańskich koncertach entuzjastycznie oceniały ponad dwugodzinne koncerty, co więcej zespół tylko w małym stopniu zmieniał program poszczególnych występów co sprawiło, że pod koniec trasy miał perfekcyjnie dopracowany główny materiał. Zachwyt nad genialną wersją ikonicznego dla KC "Starless", która zamyka ten album jest znamienna, zwłaszcza, że na czele formacji stoi człowiekktóry w przyszłym roku skończy 70 lat!

Album  "Live At The Orpheum 2014" ma też pewną ciekawostkę. w jednym pudełku mamy dwie płyty (istnieje też wersja na tradycyjnym winylowym krążku). pierwszy dysk to tradycyjne CD, natomiast drugi to DVD-A, czyli DVD wyłącznie z dźwiękiem za to w bardzo wysokiej jakości. I przyznam, ta jakość robi wielkie wrażenie, zwłaszcza gdy nie narażając sąsiadów na dyskomfort, możemy posłuchać tej muzyki bardzo głośno.

Reasumując, serdecznie polecam.

Piotr Iwicki - Gazeta Polska Codziennie (30 01 2015)



12:24, jazz-gazeta
Link Dodaj komentarz »
50 lat minęło...

Kiedy, ja się pytam? Kiedy?! Za wszystkie urodzinowe życzenia serdecznie dziękuję.

Piotrek

12:07, jazz-gazeta
Link Komentarze (2) »
XI JAZZOWE SPOTKANIA FILMOWE

14 lutego w warszawskim Kinie Kadr DK Kadr  rusza XI edycja  popularnego , muzyczno – filmowego cyklu  JAZZOWYCH SPOTKAŃ FILMOWYCH.

Specjalne koncerty jazzowe z tematami filmowymi w wykonaniu  wybitnych muzyków polskiej sceny jazzowej, pokazy filmów oraz specjalni goście to atrakcje cyklu.

 

Od 11 lat zapraszamy na popularny, muzyczno - filmowy cykl  JAZZOWE SPOTKANIA FILMOWE.  Gośćmi specjalnymi cyklu byli twórcy, wybitni reżyserzy: JERZY KAWALEROWICZ, JANUSZ MORGENSTERN,TADEUSZ KONWICKI, KAZIMIERZ KUTZ, FELIKS FALK, WOJCIECH SIEMION.

 

Wystąpiła czołówka wybitnych artystów , jazzmanów jak: ANDRZEJ KURYLEWICZ, WANDA WARSKA, LUCYNA WINNICKA, WŁODZIMIERZ NAHORNY, ANDRZEJ JAGODZIŃSKI, JANUSZ MUNIAK, WŁODEK PAWLIK, GARY GUTHMAN, JANUSZ STROBEL, MILO KURTIS,

MARYSIA SADOWSKA, MAREK BAŁATA, KRZESIMIR DĘBSKI, ANNA JURKSZTOWICZ, DANUTA BŁĄŻEJCZYK, IZA ZAJĄC, FILIP WOJCIECHOWSKI, MARIUSZ BOGDANOWICZ, JANUSZ MUNIAK, KRZYSZTOF HERDZIN, KRZYSZTOF ŚCIERAŃSKI.

 

Znani dziennikarze i krytycy filmowi: JERZY PŁAŻEWSKI, JANUSZ WRÓBLEWSKI, PAWEŁ BRODOWSKI, MAREK KAREWICZ, PAWEŁ SZTOMPKE opowiadali o historii i kulisach prezentowanych filmów i twórcach jazzu.

W ramach poprzednich edycji prezentowane były sztandarowe obrazy Polskiej Szkoły Filmowej i jej twórców.

 

Podczas tej edycji pokażemy mniej znane filmy, spoza głównego nurtu „ polskiej szkoły filmowej”.

W ciekawy i przystępny sposób przedstawimy sylwetki twórców i ich dzieła. Start o godz. 18.00.

 

14 lutego w Kinie Kadr DK Kadr, o godz. 18.00. znakomitym koncertem  „ Wars & Kaper”- Deconstruction of Film Music -  Paweł Kaczmarczyk Audiofeeling Trio,

rozpoczną się XI Jazzowe Spotkania Filmowe. Będzie to jedyny koncert  znakomitego krakowskiego artysty w Warszawie.

Paweł Kaczmarczyk to jeden z najwybitniejszych polskich pianistów młodego pokolenia.  Ma za sobą błyskotliwą karierę i debiut w znanej europejskiej wytwórni ACT Music obok takich gwiazd jak Esbjörn Svensson. Nazywany objawieniem polskiego i europejskiego rynku jazzowego, ceniony za wirtuozerię, kreatywność i niezwykle dojrzałą technikę. Jest trzecim polskim muzykiem (po Tomaszu Stańce i Marcinie Wasilewskim - ECM) nagrywającym dla prestiżowej wytwórni w roli lidera własnego zespołu. Artysta wielokrotnie nagradzany i wyróżniany na festiwalach i na wielu plebiscytach krajowych , jako Pianista Roku , Album Roku, Nagród Jazz Top Jazz Forum.

Pianista został uznany za Artystę Roku 2009 w plebiscycie Kulturalne Odloty Gazety Wyborczej. Jest także laureatem nagrody Grand Prix Jazz Melomani .  / www.pawelkaczmarczyk.com/

 Gość specjalny – krytyk filmowy, filmoznawca , Andrzej Bukowiecki opowie o historii prezentowanego filmu.

Na finał projekcja filmu  Tadeusza Chmielewskiego "Ewa chce spać". Film jest debiutem  reżysera z 1957 roku i powstał w oparciu o jego własny scenariusz.

Obraz otrzymał  wiele nagród: w San Sebastian (MFF- Złota Muszla/ 1959r/, w Mar del Plata (MFF)-  nagroda dla najlepszego filmu oraz w San Sebastian (MFF) nagroda Związku Scenarzystów Hiszpańskich za scenariusz/1959r/. W rolach głównych grają: Barbara Kwiatkowska i Stanisław Mikulski.

Program

 

14 lutego 2015

 

 

- Koncert „Wars & Kaper” Deconstruction of Film Music - Paweł Kaczmarczyk Audiofeeling Trio

 

Paweł KaczmarczykJeden z najwybitniejszych polskich pianistów młodego pokolenia.  Ma za sobą błyskotliwą karierę i debiut w znanej europejskiej wytwórni ACT Music obok takich gwiazd jak  Esbjörn Svensson. Nazywany objawieniem polskiego i europejskiego rynku jazzowego, ceniony za wirtuozerię, kreatywność i niezwykle dojrzałą technikę. Jest trzecim polskim muzykiem (po Tomaszu Stańce i Marcinie Wasilewskim - ECM) nagrywającym dla prestiżowej wytwórni w roli lidera własnego zespołu. Artysta wielokrotnie nagradzany i wyróżniany na festiwalach i na wielu plebiscytach krajowych , jako Pianista Roku  , Album, nagrody Jazz Top Jazz Forum. Pianista został uznany za Artystę Roku 2009 w plebiscycie Kulturalne Odloty Gazety Wyborczej. Jest także laureatem nagrody Grand  Prix Jazz Melomani. Więcej na www.pawelkaczmarczyk.com

 

- Gość specjalny:  krytyk filmowy, filmoznawca - Andrzej Bukowiecki

 - Projekcja filmu  Tadeusza Chmielewskiego „Ewa chce spać"

 

 

21 lutego 2015

 

 

-Koncert „Moja muzyka filmowa” - Wojciech Konikiewicz - solo piano

Wojciech Konikiewicz. Jeden z najciekawszych, najbardziej otwartych i kreatywnych muzyków polskiego jazzu .Pianista, kompozytor muzyki współczesnej, elektronicznej i ilustracyjnej, m.in. filmowej, teatralnej.

Współpracuje z artystami z wielu krajów – od Japonii po USA; członek Rady Artystycznej ekskluzywnego, amerykańskiego stowarzyszenia ISIM, w której jest też m.in. Dave Liebman, Steve Coleman, Archie Shep. Znany i ceniony jako lider  swoich projektów jak Tribute To Miles Orchestra,  koncertów-spektakli muzyki elektronicznej oraz ze współpracy z plejadą polskich i zagranicznych artystów rockowych (m.in. Ciechowski, Janerka, Lipiński, Brylewski, I. Paice, Dr.Das, J..Burnell).

W dorobku ma kilkadziesiąt płyt wydanych zarówno w Polsce, jak i za granicą, za które zbiera znakomite recenzje w światowej („The Wire”, „Jazzwise”, „The Guardian”) i polskiej prasie. Wykłada i prowadzi warsztaty na renomowanych uczelniach w Polsce i USA. Występuje na całym świecie: w Europie, Ameryce (USA, Meksyk), Azjii Afryce.

 

- Gość specjalny

- Projekcja filmu  Wojciecha Solorza  „Molo"

 

 

28 lutego 2015

 

Koncert  „Wasowski - Przybora” - Bogdan Hołownia Duet

 

Bogdan Hołownia. Należy do czołówki polskich  pianistów, „romantyk fortepianu”, wyśmienity aranżer. Jeden z najwrażliwszych polskich muzyków. Pochodzi z Torunia.  Jest absolwentem słynnej Berklee College of  Music w Bostonie. Jego pierwsze doświadczenia w graniu muzyki jazzowej związane są z kwartetem Jana " Ptaszyna" Wróblewskiego. W USA współpracował z czołowymi amerykańskimi i polskimi muzykami jak: Dave Clark, Skipp Hadden, George Zonce, Larrym Kohut, Grażyna Auguścik, Michał Urbaniak i Urszula Dudziak. 

W kraju współpracował z Lorą Szafran, Ewą Bem, Grażyną Auguścik, Jorgosem Skoliasem, Tomaszem Szukalskim, Kazimierzem Jonkiszem, Januszem Muniakiem.

Jest laureatem Grand Prix Jazz Melomani w kategorii - artysta roku "Jazzowy Oscar". Od 2006 roku prowadzi własną wytwórnię płytową HoBo Records. Pianista specjalizuje się w standardach jazzowych, bawi się ich formą.

Usłyszymy przeboje Jerzego Wasowskiego,  oraz utwory międzywojnia najwybitniejszych polskich kompozytorów tamtych lat,  Bronisława Kapera  oraz Henryka Warsa, Jerzego Petersburskiego w aranżacji jazzowej pianisty.

 

Gość specjalny: krytyk filmowy, publicysta Polityki  - Janusz Wróblewski

Projekcja filmu Wojciecha Jerzego Hasa „Wspólny pokój".

 



11:26, jazz-gazeta
Link Dodaj komentarz »
czwartek, 22 stycznia 2015
Nguyen Le Trio
Studio Koncertowe PR im. W. Lutosławskiego już 27 stycznia
Pink Freud – Trio Tour – nowe inspiracje
Eksperymentalna formuła koncertowania w trio pozwoliła muzykom na podejście w zupełnie nowy, ekscytujący sposób do tworzonej przed siebie muzyki. Efektów ich nowych pomysłów będzie można posłuchać już w najbliższy weekend
wtorek, 20 stycznia 2015
TOTO
... nowy album "XIV" już w marcu!
UK w Polsce!!!
Eddie Jobson - John Wetton - Alex Machacek - Virgil Donati
ORNETTE COLEMAN
"Beauty Is A Rare Thing: The Complete Atlantic Recordings"
Częstochowska fala

O siedmiopłytowym albumie kultowej formacji Tie Break pisze Piotr Iwicki - Gazeta Polska Codziennie

tietie

Dla jednych prekursorzy yassu, dla innych nonkonformiści z pogranicza jazzu we wszelkich jego odmianach, rocka wręcz punka. Niebanalni i od zawsze nieprzyzwoicie zdolni. Formacja Tie Break 35-lecie istnienia zwieńcza siedmiopłytowym okolicznościowym boxem. Zjawiskowym.

Jedni przyklejają im łatkę muzycznych wariatów, ktoś określił mianem punk-jazzowych estradowych zwierzaków, dopiero teraz z perspektywy trzech i pół dekad słychać, jak wielki wpływ na cała polska muzykę: od rocka przez pop, wszelkiej maści klimaty world i jazz po muzyczny improwizowany eksperyment, miało to co wyszło z Częstochowy. Gdy dzisiaj historycy jazzu i krytycy szukając mostów między związaną z katowicką Akademią Muzyczną formacją Young Power a rozimprowizowaną rewoltą funkcjonującą na osi Bydgoszcz (klub Mózg) - trójmiejski zgiełk z formacją Miłość, projektami Leszka Możdżera, Tymona Tymańskiego czy Mikołaja Trzaski na czele, gdzieś zanika nam potencjał okolic Jasnej Góry. Z perspektywy lat trudny do przecenienia. I to nie tylko z racji na fakt, że gdzieś w cieniu klasztornego wzgórza rosły takie talenty jak Janusz "Yanina" Iwański, rodzinny klan Pospieszalskich, czyli uczestnicy niezliczonych muzycznych projektów w niemal wszystkich muzycznych stylistykach. Połączyła ich kiedyś formacja Tie Break i kilka satelitarnych, jak Svora i Woo Boo Doo. Nic dziwnego, że dzisiaj Tie Break, koronna formacja częstochowska zalicza się do wąskiego grona kultowych polskich grup muzycznych, zjawisk, które przestawiły myślenie o muzyce improwizowanej - sztywnej, ukształtowane na kilku dekadach klasycznego, mainstreamowego jazzu.

To co robili swego czasu "tiebrekowcy" wraz z formacjami takimi jak Free Cooperation czy bardziej ułagodzone Young Power, okazało się zaworem bezpieczeństwa dla całej naszej muzyki instrumentalnej. Jazz u schyłku lat 70. i 80. w wydaniu powoli blaknących gwiazd tego gatunku zamierał, pustoszały kluby, to co robili młodzi-gniewni, było kołem ratunkowym dla całego jazzu! Znamiennie brzmią tutaj wypowiedzi muzyków, zamieszczone w książeczce towarzyszącej płytom (to wywiad - rzeka spisany przez Rafała Księżyka).Zdumiewa, że to niemal echo tego, co o jazzie sztywnym, wsadzonym w łapy chałtury i zapijaczonych knajp mówił Tymon Tymański. Dzisiaj wiemy, że ta jazzowa rewolta musiała się ziścić, dać impuls do nowego myślenia o jazzie. Nie o odgrywaniu zgranych do bólu standardów przy wtórze wódki i kotleta ale o jazzie-muzyce improwizowanej  idącej z duchem czasu. Muzyce, która wie, że przez swiat przelewa się fala punku, rocka, reggae, że czad elektrycznej gitary może współgrać z rozkrzyczanym saksofonem. Szkoda tylko, że czas zatarł wspomnienie częstochowskiej odnogi, gdy trójmiejskie zjawiska spod szyldu yassu uchodzą za ikoniczne dla naszej muzyki, chętnie służą za scenariusze filmowych dokumentów. Świetnie, że te siedem płyt przypomina o spektakularnych frazach tak odmiennych od głównego nurtu polskiego jazzu i rocka tamtych lat.

Tie Break, którego historia liczy się od 1979 roku to kamieniem milowym sceny muzycznej, nie tylko jazzowej. Trzon grupy stanowi czwórka artystów: basista Marcin Pospieszalski; jego brat mistrz saksofonów - Mateusz Pospieszalski, znakomity gitarzysta i wokalista Janusz "Yanina"  Iwański oraz trebacz - Antoni "Ziut" Gralak. W obrębie offowej subkultury lat 80-tych. szybko zdobyli pozycje najciekawszego outsidera. Chuligani jazzowej sceny istnieli poza oficjalnym obiegiem, nieobecni w komunistycznych mediach. Odcięci od zagranicznych wyjazdów (wręcz bojkotowani przez decydentów spod szyldu Polskiego Stowarzyszenie Jazzowego) stworzyli wokół zespołu własne artystyczne środowisko. Tie Break dzisiaj traktowani są jako zespół programowo poszukujący, tworzący własny unikalny styl i brzmienie. Pewnie dzięki temu ta muzyka do dziś brzmi świeżo a wręcz awangardowo. Ten tygiel sprawił, że jej twórcy są cenionymi muzykami sesyjnymi, kompozytorami i producentami, prowadzą indywidualne projekty artystyczne.

A co dokładnie dostajemy w stylowym pudełku? Siedem płyt to wydawnictwo kompletnie dokumentujące 35 lat na scenie zespołu Tie Break, reedycja wszystkich płyt zespołu poszerzona o niepublikowane wcześniej nagrania z archiwum Polskiego Radia i archiwów prywatnych. Wszystko poddano brzmieniowemu make-upowi, przez co muzyka brzmi, jakby została nagrana przed chwilą! Mamy tutaj album formacji Svora z 1984 roku (z udziałem m.in. Stanisława Soyki - śpiew). Jest też WooBooDoo (1985 rok), piosenki z tekstami Piotra Binkota, Jacka Kleyffa i Kamila Sipowicza oraz udziałem Andrzeja Ryszki (perkusja) i Andrzeja Urnego (gitara). Mamy tu nagrania archiwalne Tie Break z 1986 roku z udziałem Włodzimierza Kiniorskiego, Zbigniewa "Uhuru" Brysiaka i Sarandisa Juwanudisa. O tym, że słuszne są twierdzenia o estradowej charyzmie zespołu zaświadcza "Tie Break Live" - album koncertowy zarejestrowany w Filharmonii Częstochowskiej w 1988 roku z udziałem Zbigniewa Uhuru Brysiaka- instrumenty perkusyjne i Andrzeja Ryszki- perkusja.

Oczywiście jest tiebreakowy kanon:  "Duch wieje kędy chce" (1990 rok) i rok młodszy krążek "Gin Gi Lob". Nie mogło tez zabraknąć cenionej przez wielu płyty Tie Break & Jorgos Skolias  "Poezje ks. Jana Twardowskiego" (1994 rok). Tu świat sacrum tego uduchowionego z traktowaniem muzyki jako medium, osiąga na tle całego dorobku Częstochowian, szczyty.

kiedy słucha sie tej muzyki, z jednej stron doznajemy wielkiej radości w obcowaniu z dźwiękami płynącymi wprost z ludzkiej świadomości, serca, pełnej emocji i przekazu. Niestety, z drugiej strony z każdą fraza uzmysławiamy sobie, jak totalna papka i dźwiękowa nicość płynie do nas z radiowych głośników. A najgorsze jest to, że w starciu z tym bezkresem muzycznej głupoty i sprośności, muzyka Tie Break musi przegrać. dlaczego? Bo jest świetna i mądra. I co najważniejsze: powstała z potrzeby serca a nie dla mamony.

Piotr Iwicki

 



12:24, jazz-gazeta
Link Dodaj komentarz »