PIOTR IWICKI - niezależny serwis muzyczny - jazz, fusion, blues, jazzrock, koncerty, newsy.
RSS
czwartek, 25 czerwca 2015
Iyer podwójnie nagrodzony...

In 63rd Annual DownBeat Critics Poll


(Click to Read The Lengthy Article on Iyer from Aug Issue of DownBeat)

To cap off a year replete with numerous awards and recognitions of his music, pianist/composer Vijay Iyer has just been announced as Jazz Artist of the Year in the DownBeat Critic’s Poll, the second time that Iyer has been granted this distinction. In light of their highly-lauded release Break Stuff (ECM) which received a 5-Star review in DownBeat, the Vijay Iyer Trio was also voted as the Jazz Group of the Year. Iyer additionally composed the music for director Prashant Bhargava's acclaimed film Radhe Radhe: Rites of Holi, released last year on DVD & Blue-ray--a true testament to the breadth of his musical mind.

In the most current DownBeat issue, which announces Iyer's two Critics Poll victories, writer Phillip Lutz said of Iyer: "Few pianists can claim Iyer's drive and intellect" and desciribed Break Stuff as a "breakthrough". Lutz goes on to praise the "humanity" that is pervasive in Iyer's music, yet which often gets overshadowed by his validation as an intellectual.

 

About Vijay Iyer
Grammy-nominated composer-pianist Vijay Iyer (pronounced “VID-jay EYE-yer”) was described by Pitchfork as “one of the most interesting and vital young pianists in jazz today,” by the Los Angeles Weekly as “a boundless and deeply important young star,” and by Minnesota Public Radio as “an American treasure.” He was named DownBeat Magazine‘s 2014 Pianist of the Year, a 2013 MacArthur Fellow, and a 2012 Doris Duke Performing Artist. In 2014 he began a permanent appointment as the Franklin D. and Florence Rosenblatt Professor of the Arts in the Department of Music at Harvard University.

The New York Times observes, “There’s probably no frame wide enough to encompass the creative output of the pianist Vijay Iyer.” Iyer has released twenty albums covering remarkably diverse terrain, most recently for the ECM label. The latest include Break Stuff (2015), with a coveted five-star rating in DownBeat Magazine, featuring the Vijay Iyer Trio, hailed byPopMatters as “the best band in jazz”; Mutations (2014), featuring Iyer’s music for piano, string quartet and electronics, which “extends and deepens his range… showing a delicate, shimmering, translucent side of his playing” (Chicago Tribune).

Iyer’s trio (Iyer, piano; Marcus Gilmore, drums; Stephan Crump, bass) made its name with two tremendously acclaimed and influential albums, Accelerando (2012) and Historicity (2009). Accelerando was voted #1 Jazz Album of the Year for 2012 in three separate critics polls surveying hundreds of critics worldwide, hosted by DownBeat, Jazz Times, and Rhapsody, respectively, and also was chosen as jazz album of the year by NPR, the Los Angeles Times, PopMatters, and Amazon.com. Iyer received an unprecedented “quintuple crown” in the 2012 DownBeat International Critics Poll (winning Jazz Artist of the Year, Pianist of the Year, Jazz Album of the Year, Jazz Group of the Year, and Rising Star Composer categories), a “quadruple crown” in the JazzTimes extended critics poll (winning Artist of the Year, Acoustic/Mainstream Group of the Year, Pianist of the Year, and Album of the Year), the 2012 and 2013 Pianist of the Year Awards and the 2010 Musician of the Year Award from the Jazz Journalists Association, and the 2013 ECHO Award (the “German Grammy”) for best international pianist. 

Iyer’s many collaborators include creative music pioneers Steve Coleman, Wadada Leo Smith, Roscoe Mitchell, Butch Morris, George Lewis, Amina Claudine Myers, William Parker, Graham Haynes, Miya Masaoka, Pamela Z, John Zorn; next-generation artists Rudresh Mahanthappa, Rez Abbasi, Craig Taborn, Ambrose Akinmusire, Liberty Ellman, Steve Lehman, Matana Roberts, Tyshawn Sorey; Dead Prez, DJ Spooky, Himanshu Suri of Das Racist, High Priest of Antipop Consortium, DJ Val Jeanty, Karsh Kale, Suphala, Imani Uzuri, and Talvin Singh; filmmakers Haile Gerima, Prashant Bhargava, and Bill Morrison; choreographer Karole Armitage; and poets Mike Ladd, Amiri Baraka, Charles Simic, and Robert Pinsky.

A polymath whose career has spanned the sciences, the humanities and the arts, Iyer received an interdisciplinary Ph.D. in the cognitive science of music from the University of California, Berkeley. He has published in Journal of Consciousness Studies, Wire, Music Perception, JazzTimes, Journal of the Society for American Music, Critical Studies in Improvisation, in the anthologies Arcana IV, Sound Unbound, Uptown Conversation, The Best Writing on Mathematics: 2010, and in the forthcoming Oxford Handbook of Critical Improvisation Studies. Iyer has taught at Manhattan School of Music, New York University, and the New School, and he is the Director of The Banff Centre’s International Workshop in Jazz and Creative Music, an annual 3-week program in Alberta, Canada. Iyer recently finished a multi-year residency with San Francisco Performances, cultivating new audiences and working with schools and community organizations. He is a Steinway artist and uses Ableton Live software.



19:56, jazz-gazeta
Link Dodaj komentarz »
niedziela, 21 czerwca 2015
Coś o płytach...

Small hr

1 BY BOBBY REED
Harold Mabern, Afro Blue (Smoke Sessions)
Any album that gets Norah Jones, Gregory Porter and Jane Monheit behind the mic for a couple of songs apiece is bound to be great. Pianist Harold Mabern’s latest album, Afro Blue, isn’t merely great; it’s an exhilarating joyride. Oftentimes an all-star project is more noteworthy for its …
More »

1BY BRIAN ZIMMERMAN
Terell Stafford, BrotherLee Love (Capri)
When it comes to raw energy and sheer grit, few trumpet players can rival Philadelphia legend Lee Morgan. The trumpeter, who died in 1972, was a firebrand, a bold personality who added sparks to the many groups with which he played and the …
More »

1BY FRANK ALKYER
Chris Dingman, The Subliminal And The Sublime (Inner Arts Initiative)
Vibraphonist/composer Chris Dingman has created a vibrant five-part suite to honor the glory of nature. It’s a project that aims to express the grand, the small, the complex and the simple beauties of the natural world through sound—a daunting task that Dingman accomplishes in …
More »

1BY FRANK ALKYER
Robert Glasper Trio, Covered (The Robert Glasper Trio Live At Capitol Studios) (Blue Note)
There are few artists on the improvised music scene more affable or talented than Robert Glasper. The 37-year-old, Houston-raised, New York-based pianist has a casual, cool way about presenting very serious music. On Covered, Glasper takes a break from his Robert Glasper Experiment, which leans toward his hip-hop and r&b-influences, to deliver a very personal live album with …
More »

BY BRIAN ZIMMERMAN
Jamison Ross, Jamison (Concord)
With his debut album, Jamison Ross, winner of the 2012 Thelonious Monk International Jazz Drums Competition, delivers inspired drumming and bold song choices. He also includes some big surprises. The biggest? His voice. Ross, who until now has been known primarily for his …
More »

1BY FRANK ALKYER
Tony Bennett and Bill Evans, The Complete Tony Bennett/Bill Evans Recordings (40th Anniversary LP Box Set)
(Concord)

When I was a young editor, I had an opportunity to meet the late Helen Keane, a pioneering manager and producer in jazz. She came out to the DownBeat offices in the early 1990s and saw that I had an album on display. I don’t remember what album it was, nothing very important or very good. She asked why it was there, and I said, “Because that may be …
More »

1BY BOBBY REED
Antonio Sanchez & Migration, The Meridian Suite (CAM Jazz)
Drummer Antonio Sanchez has spent 15 years as a sideman with guitarist Pat Metheny, but now he has fully arrived as an ambitious, gifted leader. Sanchez won international acclaim (and multiple awards) for his drum score for …
More »

1BY BRIAN ZIMMERMAN
Aaron Diehl, Space Time Continuum (Mack Avenue)
Aaron Diehl’s Space Time Continuum is the past and future of jazz set to music. For this album, his fourth as a leader, Diehl focused on linking artists and ideas from across generations. To bring that concept to life, he enlisted jazz luminaries like NEA Jazz Master Benny Golson on tenor saxophone and …
More »

1BY BOBBY REED
Rhiannon Giddens, Tomorrow Is My Turn (Nonesuch)
Vocalist Rhiannon Giddens rose to fame as a member of the Americana trio Carolina Chocolate Drops, winner of the category Beyond Artist or Group in the 2011 DownBeat Critics Poll. In recent years, she has pursued other projects, singing at T Bone Burnett’s 2013 …
More »



13:32, jazz-gazeta
Link Dodaj komentarz »
wtorek, 19 maja 2015
Obara zagra w ramach Jazz At Lincoln Center!

Polski saksofonista Maciej Obara ze swoim zespołem Obara International Quartet wystąpią na najlepszych festiwalach w Kanadzie i Stanach Zjednoczonych!

W ramach międzynarodowych edycji wrocławskiego Festiwalu Jazztopad w czerwcu 2015 r. polski saksofonista Maciej Obara wraz ze swoim zespołem Obara International Quartet rusza na podbój kolebki jazzu – Ameryki Północnej. Trasa po najsłynniejszych festiwalach przebiega przez Rochester, Ottawę, Edmonton, Vancouver oraz Nowy Jork. Obara to jedyny muzyk, po Tomaszu Stańce, który wystąpi na najważniejszych scenach jazzowych świata i zaczyna tworzyć nową kartę w historii polskiego jazzu na międzynarodowej arenie. Ostatni koncert trasy odbędzie się w klubie Dizzy's Coca-Cola, w Lincoln Center w Nowym Jorku, na najsłynniejszej scenie jazzowej świata! Jest to pierwszy w historii występ polskiego muzyka jazzowego w tej sali. Koncert będzie transmitowany na żywo z USA, a wydawcą płyty z tego koncertu, która ukaże się w 2016 roku, będzie polska wytwórnia For Tune z Warszawy.

25 czerwca – Rochester Jazz Festival – USA
26 czerwca – Ottawa Jazz Festival – Kanada
27 czerwca – Edmonton Jazz Festival – Kanada
28 czerwca – Vancouver Jazz Fest – Kanada
30 czerwca – Jazz at Lincoln Center New York – USA

Maciej Obara jest jednym z najciekawszych polskich saksofonistów jazzowych, który zbiera znakomite recenzje, zarówno od polskich, jak i zagranicznych melomanów oraz krytyków muzycznych. Obara to saksofonista, który udowadnia, jak muzyka jazzowa może łączyć energię i otwarte formy, zachowując lekkość przekazu. Istotny wpływ na kształt twórczości Macieja Obary miała jego współpraca z Tomaszem Stańką. Obara wziął udział m.in. w międzynarodowym projekcie trębacza „Tomasz Stańko Special Project" podczas Bielskiej Jesieni Jazzowej 2007, w składzie: Tomasz Stańko, Alexi Tuomarila, Jakub Bro, Anders Jormin, Sławomir Kurkiewicz, Joey Baron oraz w projekcie Tomasza Stańki „New Balladyna Quartet".

Obara International Quartet to grupa, w której Maciej Obara gra ze zdobywcą dwóch Fryderyków 2014 pianistą Dominikiem Wanią oraz z czołówką norweskiej sceny jazzowej: kontrabasistą Olem Mortenem Våganem i perkusistą Gardem Nilssenem. Kwartet od kilku lat odnosi międzynarodowe sukcesy, występuje na najbardziej prestiżowych festiwalach na świecie. Obara i Wania to wielcy indywidualiści, którzy wypracowali swój własny język harmoniczny. Ekspresyjne solówki Macieja Obary – łagodzone nieco akordami fortepianu Dominika Wani – napędzane są nieokiełznaną energią perkusji i kontrabasu. Po latach poszukiwań Obara i Wania znaleźli równą sobie sekcję rytmiczną. Norwegowie to jedna z najbardziej nowoczesnych sekcji improwizatorskich w Europie z oryginalnym brzmieniem, skandynawskim feelingiem i wpływami muzyki rockowej. Polacy i Norwegowie tworzą międzynarodowy kwartet na najwyższym, światowym poziomie. W ostatnich trzech latach zespół występował w Japonii, Korei, Turcji, Norwegii, Niemczech, Anglii, Danii, Belgii, Maroko, Szwecji. Teraz przyszła pora na Amerykę Północną, czyli największe sceny jazzowe świata.

Obara International Quartet na You Tube:
https://www.youtube.com/watch?v=QWKEfgnP4I8
https://www.youtube.com/watch?v=1CjXDc_mZ6w

www.maciejobara.com
www.jazztopad.pl

14:06, jazz-gazeta
Link Dodaj komentarz »
wtorek, 05 maja 2015
"Simple Stories About Hope And Worries"
23 kwietnia krakowskim Harris Piano Jazz Bar odbyła się premiera płyty "Simple Stories About Hope And Worries" zespołu Piotr Budniak Essential Group, w skład którego wchodzą laureaci prestiżowych konkursów jazzowych w Polsce i Europie, a sam lider to bezkompromisowy wizjoner, który zrezygnował z show-biznesu (LemON) dla realizacji swoich własnych, autorskich idei. Niewątpliwie taką ideą jest Piotr Budniak Essential Group - sekstet wykonujący kompozycje Budniaka będące połączeniem jazzowych korzeni z muzyką world i indie. Album z znakiem jakości JazzGazety
środa, 22 kwietnia 2015
Będzie nowa płyta Simply Red!
Najpierw była informacja o reaktywacji z okazji 30-lecia istnienia. Teraz pojawia się news, z którego fani Simply Red ucieszą się chyba jeszcze bardziej – grupa nagrała nowy album studyjny! Pierwszego singla z materiału o tytule "Big Love", już można posłuchać w sieci.
ATOM STRING QUARTET NA TARGACH JAZZAHEAD!
W sobotę, 25 kwietnia 2015 roku Atom String Quartet, jako jedyny polski zespół, wystąpi na showcase w ramach targów jazzahead! w Bremie (Niemcy). Te jedne z najważniejszych międzynarodowych targów jazzowych na świecie, co roku są okazją do spotkania miłośników i promotorów jazzu z całego świata.
czwartek, 09 kwietnia 2015
Verve pamięta o Mistrzyni...
Piękny hołd na 100-urodziny
środa, 08 kwietnia 2015
Blue Note Jazz Festival
 
     

 

BLUE NOTE JAZZ FESTIVAL

CELEBRATES FIFTH ANNIVERSARY, JUNE 1-30


 Natalie Cole, Robert Glasper Trio, Buddy Guy, 

The Bad Plus Joshua Redman, Meshell Ndegeocello, Buika 

 Manhattan Transfer Meets Take 6, Al Di Meola, Roy Hargrove,

Abdullah Ibrahim, Bebel Gilberto, Pedrito Martínez

Darlene Love, Kathleen Battle,

Ginger Baker, Avishai Cohen, Roy Haynes & More


 Adds Subrosa, New Latin Music Space, to Venue Lineup


 Festival Marks 15th Anniversary of B.B. King Blues Club & Grill


 
Read The New York Times Exclusive Lineup Preview 

 

New York, NY - April 1, 2015 - The Blue Note Jazz Festival will celebrate its Fifth Anniversary, June 1-30.  Ticket information and a current schedule of events is available on the official website, www.BlueNoteJazzFestival.com. Additional performances, venues, and events will be announced in the coming weeks.

 

Headliners include vocal icon Natalie Cole; Blues titan Buddy Guy; special collaborations such as The Bad Plus Joshua Redman (performing music from their forthcoming project on Nonesuch Records) and The Manhattan Transfer Meets Take 6; album release performances by the Robert Glasper Trio (Blue Note Records) and bassist Avishai Cohen's Trio (Razdaz Recordz); a double bill featuring Meshell Ndegeocello & Roy Hargrove; acclaimed vocalists Darlene Love and Kathleen Battle (the latter produced by Jill Newman Productions); global-centric artists Buika, Bebel Gilberto, Abdullah Ibrahim, and Pedrito Martínez; and jazz/rock artists Al Di Meola and Ginger Baker, among others.  Please visit www.BlueNoteJazzFestival.com for dates and venue information.

 

Established in 2011, the Blue Note Jazz Festival was initially formed to celebrate the 30th anniversary of Greenwich Village's iconic Blue Note Jazz Club. Presented by Blue Note Entertainment Group - which owns and operates the diverse venue lineup of Blue Note, B.B. King Blues Club & Grill, Highline Ballroom, Subrosa (its latest venue), and Lucille's Grill - the festival has quickly grown into an annual 30-day event, emerging as the city's largest jazz festival, with each venue offering its own unique cultural contribution to the New York City music landscape

 

"While the festival's scope has expanded since its inception, the origin can be traced back to our core family of venues," says Steven Bensusan, President of Blue Note Entertainment Group. "With the launch of our new venue Subrosa and B.B. King Blues Club's 15th anniversary, it's fitting that this year's fifth anniversary puts the spotlight on the wide range of creative and commercial programming at our core New York City venues," adds Bensusan, "In addition to special theater shows such as Natalie Cole, Manhattan Transfer Meets Take 6, and Buika at The Town Hall."

 

Most notably, the festival adds Subrosa to its venue lineup. Latin for "under the rose," Subrosa is an intimate 120-capacity Latin & World Music listening room located in New York City's Meatpacking District (63 Gansevoort St.), dedicated to showcasing music, art, and culture. Following a several month-long soft-launch beginning in November 2014, the venue's grand opening week is scheduled for April 14-20

 

"We opened Subrosa to provide a new creative hub for eclectic music, with an emphasis on Latin music," says Bensusan. "The space is quickly becoming a destination for listeners to discover new globally-influenced music in an accessible setting. We're proud to showcase this new space as part of our festival." 

 

Subrosa's festival lineup will feature the Pedrito Martínez Group for five days throughout the month (who has an on-going monthly residency at the venue). Other notable headliners include Cuban pianist Alfredo Rodríguez and his trio, Fulaso, an 11-piece Latin soul group, and the Williamsburg Salsa Orchestra, among others to be announced.

 

This year's festival also coincides with the 15th Anniversary of B.B. King Blues Club. Located in Times Square, the venue has featured some of the biggest names in blues, rock, hip-hop and pop music since opening its doors in June 2000 (ranging from Aretha Franklin and James Brown to Alicia Keys and Jay-Z). To celebrate this landmark anniversary, Blue Note Jazz Festival will present Buddy Guy on Thursday, June 11 with various special guests to be announced (the third and final night of his festival engagement).

 

B.B. King Blues Club and Highline Ballroom will present a wide range of performances, including rock artists/groups such as singer Gary U.S. Bonds, Johnny & The Asbury Jukes Group, keyboardist Al Kooper's annual birthday show, roots/rock group The Subdudes, and psychedelic rock band Ozric Tentacles; guitarist/singer Robert Cray Band rounding out Blues programming, in addition to Buddy Guy; eclectic global-centric acts such as the South African Afro-fusion collective Freshlyground, Indian vocalist Falu, and Spanish-influenced guitarist/songwriter Ottmar Liebert  & Luna Negra; as well as vocalist Alicia Hall Moran with Jason Moran (Produced by Jill Newman Productions).

 

Other jazz headliners at Blue Note Jazz Club include celebrated dancer Savion Glover; saxophonist David Murray, who will make his festival debut with a trio featuring Terri Lyne Carrington and Geri Allen; drum legend Roy Haynes, who returns to Blue Note following his recent three-night 90th birthday engagement in mid-March 2015; and saxophonist Gato Barbieri, who continues his on-going monthly residency at the venue. Additional shows include harmonicist Grégoire Maret with special guest vocalist Lizz Wright and a surprise guest at Highline Ballroom (Produced by Jill Newman Productions) as well as drummer Stanton Moore's Trio at Blue Note with special guests.

 

Additional partner events include the 2015 Jazz Journalists Association Jazz Awards on June 16 at Blue Note Jazz Club, among others. In addition to Blue Note Entertainment Group properties, other festival venues include The Town Hall and Central Park SummerStage, among others. Festival co-presenters include Jill Newman Productions, Jazz Journalists Association, and JazzReach, among others.

 

Please visit www.BlueNoteJazzFestival.com for the most current public lineup and schedule. 



15:39, jazz-gazeta
Link Dodaj komentarz »
czwartek, 12 marca 2015
Joanna Pascale
Album "Wildflower". Album wybprodukowany prze Orrina Evansa a nagrany w doborowym towarzystwie m.in.: Christian McBride, Kurt Rosenwinkel, Gregoire Maret, Bilal, Cyrus Chestnut już w maju. a u nas muzyka już teraz...
poniedziałek, 09 marca 2015
DUKE ROBILLARD – legenda jazz-bluesowej gitary na jedynym koncercie w Polsce


 duker

Tradycją już stało się, że cykl koncertowy Warsaw Blues Night prezentuje najznamienitszych muzyków światowych z kręgu bluesa. Nie inaczej będzie też 16 marca 2015 w Hybrydach. Na jedynym koncercie w Polsce wystąpi legendarny wirtuoz jazz-bluesowo swingującej gitary – Duke Robillard z zespołem.

 

Duke Robillard należy do najbardziej uznanych współczesnych artystów świata bluesa i jazzu, o czym niewątpliwie świadczą nominacje do nagrody Grammy oraz liczne statuetki Blues Music Awards czyli „bluesowych Oscarów”.

 

Jego twórczość zdaje się mieć nieskończoną rozpiętość stylistyczną – od swingującego jazzu przez klasycznego elektrycznego bluesa po muzykę zawierającą elementy funku, rock’n’rolla czy rockabilly. Współpracował z tak różnymi artystami, jak: Bob Dylan, Scott Hamilton, Tom Waits, Ronnie Earl, Jay McShann, Ruth Brown, Jimmy Witherspoon, Herb Ellis.

 

Blisko 50 lat od artystycznego debiutu Duke Robillard ciągle jest w trasie koncertowej, dając blisko 250 koncertów rocznie i niezmiennie przyciągając na koncerty tłumy wielbicieli uwielbiających jego nietuzinkową gitarową wirtuozerię.

Rozpoczynał karierę, zakładając w 1967 roku najsłynniejszą orkiestrę bluesową świata The Roomful of Blues, z którą koncertował i nagrywał płyty przez 12 lat. Później przez wiele lat był podporą The Legendarny Blues Band i The Fabulous Thunderbirds, a od kilkunastu lat nagrywa i podróżuje z własnym zespołem The Duke Robillard Band.

W ciągu wieloletniej kariery nagrał blisko 30 płyt dla najbardziej renomowanych wytwórni płytowych.

wwwb

 

Zbliżający się koncert to wydarzenie obowiązkowe dla każdego szanującego się miłośnika gitarowej wirtuozerii, zwłaszcza, że tej klasy muzycy nieczęsto odwiedzają nasz kraj. Dla stałych fanów Warsaw Blues Night będzie to wspomnienie wyjątkowego występu Robillarda sprzed 7 lat w Hybrydach.

 

 

 

53. Warsaw Blues Night

wystąpią: The Duke Robillard Band (USA)

kiedy: 16 marca 2015, godz. 19.00

gdzie: Hybrydy, ul.Złota 7/9

więcej informacji: www.blues.waw.pl



16:36, jazz-gazeta
Link Dodaj komentarz »
czwartek, 05 marca 2015
JOHN PATITUCCI
Nowy album giganta kontrabasu "Brooklyn" już w maju (Mistrz gra tym razem na gitarze basowej!!!) w dodatku w wybornym towarzystwie...
poniedziałek, 02 marca 2015
Afrodeezia Millera

Niezwykle lubiany przez polskich jazzfanów basista i producent Marcus Miller po latach fonograficznej niezależności podpisał kontrakt z dużą wytwórnią płytową. Są już tego efekty, bardzo obiecujące.

Wszystko wydarzy sie jesienią. wówczas na rynek trafi najnowszy album Amerykanina "Afrodeezia" a w ramach światowej trasy koncertowej Miller odwiedzi nasz kraj.  to najnowszy album genialnego amerykańskiego gitarzysty, kompozytora  aranżera i multiinstrumentalisty Marcusa Millera. Jego charakterystyczny styl gry na gitarze basowej jest rozpoznawalny dziś na całym świecie. Muzyk ma w swoim dorobku współpracę z największymi gwiazdami muzyki jazzowej i nie tylko. Nagrywał u boku takich gigantów jak Miles Davis, Aretha Franklin, Luther Vandross, David Sanborn i Al Jarreau. To on produkował ostatnie krążki wielkiego Milesa, kreując ich mocne brzmienie w konwencji fusion jazzu. Marcus Miller jest też laureatem nagrody Grammy za najlepszy album jazzowy.

Polska trasa koncertowa zapowiada sie niezwykle atrakcyjnie, bowiem będzie to mały objazdowy festiwal jazzowy. Pod skrzydłami Marcus Miller Afrodeezia Tour pojawi sie też projekt Leszek Możdżer & Przyjaciele ze specjalnym gościem Zbigniewem Namysłowskim. Istotnym jest to, że sam Miller wiele razy przyznawał się do fascynacji płytami Namysłowskiego uznając je za równie istotne dla całego światowego jazzu jak amerykański kanon.

Miller to typ perfekcjonisty. Miałem zaszczyt grać z nim trzy lala temu gdy pierwszy raz występował w ramach gdańskiego festiwalu "Solidarity of Arts".  Jego entuzjazm, skupienie i umiejętność zaintrygowania wszystkich wykonawców jego wizją twórczą, szybko przełożyło się na wspaniała muzykę.  Miller nie uznaje kompromisów. A jak było teraz przy okazji pracy nad najnowszym albumem?

- Siła oddziaływania muzyki nie zna granic. Dzięki pieśniom z gatunku spirituals, dzięki muzyce jazzowej i soulowej, możemy zachować od zapomnienia naszą historię – szczególnie kiedy inne formy jej zapisu zostały wymazane już dawno temu. Przed rozpoczęciem nagrań poświęciłem dużo czasu na badanie tematu tego albumu, a wielu nowych odkryć dokonywałem już w samym studiu! Moim największym pragnieniem był powrót do źródeł tych rytmów, które sprawiają, że nasze muzyczne dziedzictwo jest tak bogate. Chciałem podążać za nimi od początku, od Afryki po Stany Zjednoczone. Podróżowaliśmy przez Mali do Paryża, z Nowego Orleanu do São Paulo i na Karaiby. Miałem szczęście pracować z muzykami z Mali, Burkiny Faso, Brazylii, Trynidadu - zdradza basista.

 A jakie były inspiracje?

Po wizycie w Domu Niewolników na wyspie Gorée napisałem utwór, który znalazł się na moim poprzednim albumie, Renaissance. Na scenie czułem potrzebę opowiedzenia o tym, co czułem w Senegalu. Chciałem, żeby ludzie zrozumieli, że „Gorée” opowiada nie tylko o tragedii niewolników. Opowiada również o tym, że ci ludzie, którzy nagle znaleźli się na dnie ładowni, potrafili – przede wszystkim dzięki muzyce – odnaleźć sposób na przetrwanie. Byli w stanie choćby na chwilę zamienić swoją rozpacz w radość.

Wkrótce potem UNESCO ogłosiło mnie Artystą dla Pokoju i rzecznikiem projektu Szlaku Niewolników (Slave Route Project). To właśnie wtedy w mojej głowie pojawił się pomysł na album Afrodeezia. Pewnego razu w São Paulo, grając sambę z lokalnymi perkusistami, uświadomiłem sobie, że ten sam rytm słyszałem już w Maroku, a grał go muzyk gatunku Gnawa! Uważam wszelkie tego typu połączenia za fascynujące. Jak powiedział Taj Mahal: „Nowy Orlean jest najbardziej na północ wysuniętą częścią Karaibów...” Właśnie w Nowym Orleanie graliśmy którejś nocy w studiu do rana, było cudownie. Od kiedy zaczęliśmy ten projekt zdarzyło się tyle wspaniałych rzeczy, których nie mogłem przewidzieć... Na przykład Alioune Wade, basistę z Senegalu, poznałem w 2014 roku na festiwalu Solidarity of Arts w Polsce. Od słowa do słowa, dzisiaj można go usłyszeć w partii wokalnej na płycie "Afrodeezia".  To moja muzyka. Pokazuje kim dzisiaj jestem: muzykiem otwartym, zawsze czujnym, muzykiem, który swoją prawdziwą osobowość odkrył około 10 lat temu, ale który wciąż się rozwija. Jestem dumny z mojego młodego zespołu: Alexa Hana na saksofonie, Adama Agati’ego na gitarze, Bretta Williamsa na klawiszach i Louisa Cato na perkusji. Wokół nich poruszają się fantastyczni soliści z różnych krajów. Wkład ich wszystkich tworzy nową dynamikę mojej muzyki. Są tu brzmienia, których mogliście jeszcze nigdy nie słyszeć: instrumenty takie jak kora, gimbri, cała grupa perkusjonaliów.

Czy to zwiastun nowej tendencji?

Nadchodzi nowa era dla czarnoskórych Amerykanów. Coraz bardziej złożone testy DNA pozwalają nam stwierdzić, że nie pochodzimy z Północnej Karoliny, Virginii , czy w najlepszym razie z rejonu Morza Karaibskiego. Dzięki takim testom wiem na przykład, że mam przodków w Nigerii. Te połączenia są rzeczywiste – są w mojej krwi. "Afrodeezia" to najbardziej wierne odzwierciedlenie osoby, którą dziś jestem. Nowy repertuar sprawia, że nie ma różnicy między Marcusem Millerem w życiu codziennym, a muzykiem, którego oglądacie na scenie. A to zmienia wszystko - kwituje Mistrz.

Nam nie pozostaje nic innego jak tylko czekać na album i koncerty. Miller i jego kompani odwiedzą: 17 listopada Poznań a w kolejne dni: Warszawę, Katowice, Wrocław i Gdynię.

Piotr Iwicki

Autor dziękuję Karolinie Majewskiej z Universal Music Polska za pomoc.

mimi

Fot. Alex Han

Na zdjęciu: Autor artykułu z bohaterem jesiennej trasy koncertowej



17:51, jazz-gazeta
Link Dodaj komentarz »
czwartek, 26 lutego 2015
U.K.! U.K.! U.K.!

Bo to już koniec

job

Kiedy w wtorkową noc wybrzmiały w klubie Progresja ostatnie dźwięki koncertu legendarnej formacji U.K. tłum fanów nie chciał wierzyć, że tak rewelacyjna grupa gra ostatnie w historii światowe tournee. Jej liderzy Eddie Jobson i John Wetton potwierdzili, że pod tym szyldem zrobili już wszystko.

Warszawski koncert miał znakomicie zbudowana dramaturgię. Szczelnie wypełniająca widownię publiczność szybko dała się porwać kwartetowi. Piękna wyprawa w klasyczne, wręcz ikoniczne dźwięki progresywnego rocka naznaczona była fenomenalna wirtuozerią wszystkich artystów, muzyczną wrażliwością na barwowe i dynamiczne niuanse oraz niesamowitą energią. O tym jak wiele wysiłku wymaga to skomplikowane formalnie, połamane rytmicznie i harmonicznie granie najlepiej świadczył fakt, że Wetton i Jobson, obaj już nie najmłodsi, schodzi ze sceny zmęczeni a jedna z fanek wręcz stwierdziła: Oni są ledwo żywi!

Znamiennym dla koncertu było to, że średnia wieku publiczności znacznie przekraczał 40. Nic dziwnego. U.K. zaistniał spektakularnie w 1977 roku i przez niespełna trzy lata intensywnej działalności, nagrał trzy wspaniałe albumy. Koncert był pieknym przeglądem dokonań formacji, dostaliśmy wszystko to, co w ich muzyce najcenniejsze. Owacja zwieńczyła już pierwsze nuty największego "Randezvoux 6:02". Nie inaczej było gdy cała sala zatrzęsła się przy basowych dźwiękach klawiatur Eddiego Jobsona kiedy ten zaczął kompozycję "Alaska", po niej oczywiście nie mogło zabraknąć "Time to Kill". Koncert miał piękny, nastojowy prolg ("Thirty Years"), stonowane barwy, klimat godny takich legend rocka jak Wetton i Jobsona. Instrumentem na którym najczęściej zmieniali się muzycy w tym zespole jest perkusja. Tym razem za wielkim zestawem zasiadł Virgil Donati. To jego rewelacyjne solo w połowie koncertu okazało się introdukcją do kolejnego hitu U.K. - "In The Dead Of Night" i "By The Light Of Day". Był też moment szczególny. Popis solowy Jobsona. 

Do zagrania muzyki z "Theme of Secrets" skłonił multiinstrumentalistę Piotr Kaczkowski w czasie rozmowy. elektroniczne przetworzenia odbijającej sie piłki pingpongowej okazały sie pretekstem do zbudowania wielkiej formy na syntezatory i przetwarzane elektryczne skrzypce. Cóż, po taki popisie nikt nie kwestionuje prawa Jobsona do używania miana kreatora muzycznych dróg.

Bohaterowie koncertu nie kazali długo czekać na kolejne przeboje. Presto Vivace i repryza z "By The Light Of Day" wywołały prawdziwe szaleństwo fanów, którzy śpiewali z Wettonem wszystkie, często zawiłe frazy. Równie intrygująco wypadł nowy gitarzysta zespołu - Alex Machacek. wybitnie wpasował się w klimaty kiedyś wykreowane w pierwszym składzie U.K. przez Allana Holdswortha doprawiając je wręcz kosmiczną biegłością. Oczywiście po zasadniczej części koncertu publiczność wymogła na zespole bisy. Słynne "Caesar's Palace Blues" dynamiką i brawurą skrzypcowej solówki Jobsona wywołało już nie owację ale wręcz frenetyczne przyjęcie. Gdy zespól ostatecznie zszedł ze sceny, publiczność wykrzykiwała jeszcze przez prawie 10 minut jego nazwę: U.K.! U.K.! U.K.! I znowu powiało historią, tak zaczyna się bowiem legendarny album koncertowy grupy. Szkoda tylko, że tym razem był to dla nas koniec pewnej historii. Historii o nazwie U.K..

Piotr Iwicki - Gazeta Polska Codziennie (26 II 2015r)

 



22:02, jazz-gazeta
Link Dodaj komentarz »
wtorek, 17 lutego 2015
Adam Bałdych Imaginary Quintet
Studio Koncertowe PR im. W. Lutosławskiego
czwartek, 12 lutego 2015
Dwa razy jazz
Znakomity album amerykańskiej gwiazdy jazzowej wokalistyki Diany Krall zatytułowany "Wallflower" oraz równie porywający "From Darknes" izraelskiego kontrabasisty Avishai Cohena, to dla nas nie tylko fonograficzne smakołyki ale również forpoczta przyjazdu artystów w Polski. (Piotr Iwicki - Gazeta Polska Codziennie)
poniedziałek, 09 lutego 2015
SEX MOB
"Circus,Cinema and Spaghetti " plays Fellini : The Music of Nino Rota Juz 23 marca w Studiu Koncertowym PR im. W. Lutosławskiego
piątek, 06 lutego 2015
Dirty Loops - Loopfied

Gorące rytmy z północy

Kiedy niemal wszyscy zachwycają się tym co przychodzi z za Atlantyku, to paradoksalnie Amerykanie spod szyldu wytwórni Verve w tym jej szef David Foster  oraz gigant muzyki - Quincy Jones uznali szwedzkie trio Dirty Loops za muzyczne wydarzenie roku.   

dl 

Często docierają do nas informacje, że ten czy inny zespół godny jest większego zainteresowania fanów i krytyki. Kiedy do moich rak trafiła płyta "Loopfied" szwedzkiego Dirty Loops, najpierw rekomendacje potraktowałem z dystansem, aby z każdą kolejną nutą, piosenką  nabierać przekonania, że mam do czynienia z niekwestionowana rewelacją. 

Kiedyś ktoś zadał mi pytanie jak najprościej określić styl Szwedów chyba najlepiej brzmi tutaj: mieszanina Elektric Band, Earth, Wind & Fire, Take 6, Ala Jarreau, Steviego Wodera. Paradoksalnie z pomocą przyszedł mi sam Ryszard Poznakowski, który po kilku chwilach prezentacji tej muzyki skwitował ja dosyć niepoprawnie politycznie: Jeśli mi powiesz, że oni są z Europy albo, że są biali, to nie uwierzę!

Cóż odpowiedź brzmi: to nie są Afroamerykanie w dodatku, Europejczycy i aby rozwiać wszelkie wątpliwości bardzo młodzi, nieprzyzwoicie zdolni i wirtuozowsko sprawni.

Jonah Nilsson - śpiew, instrumenty klawiszowe; Henrik Linder - bas elektryczny i grający na perkusji Aron Mellergardh, o muzyce wiedza wszystko. w zasadzie od jazzu, przez fusion, r'n'b po rocka i pop. Do nagrania albumu zaprosili gości, w tym speców od instrumentów dętych: Wayne'a Bergerona, Gary Granta, Danyego Higginsa i Bill Reichenbach a za instrumentacje "dęciaków" odpowiadał  sam Jerry Hey, prawa ręka Quincy Jonesa. Ich błyskotliwa kariera to gotowy scenariusz filmu, pokazujący, że pasja i konsekwencja bywaja skuteczne w przebiciu sie na muzyczny szczyt.

Trzech kolegów ze szkoły pierwotnie eksperymentował z popowymi coverami a afekty pracy zamieszczali w Internecie. Tam pokazali teledysk z Just Dance" Lady Gagi, który stał się hitem bez wsparcia mediów! Poszli więc za ciosem izamieszczali kolejne a ich wspólne odsłonięcia w sieci w serwisie You Tube dochodziły  do 20 milionów! I tak zauwazył ich Andreasa Carlssona, producenta i kompozytora (laureta Grammy, współpracownik m.in. Britney Spears, Celine Dion, Backstreet Boys). Jak to w scenariuszu filmu bywa, ten zaś zarekomendował ich Davidowi Fosterowi - producentowi, kompozytorowi - gigantowi showbiznesu, niemal etatowemu zdobywcy Grammy. To zaowocowało podpisaniem kontraktu z Verve Records, trasami koncertowymi i wzrostem popularności.

Nad ich nagraniami rozpływają się takie uznane firmy muzycznego światka jak: Stevie Wonder, Quincy Jones, Adam Levine, Dallas Austin, Rodney Jerkins czy Brian McKnight. Jednym głosem określają Dirty Loops mianem zjawiska niespotykanego, sensacji rynku muzycznego, a McKnight uznał za najbardziej muzykalną formację jaka słyszał. A co na to Szwedzi?

- Zależało nam na połączeniu kilku rzeczy a nade wszystko fusion i popu. Czy może raczej stworzenie fusion popu. Ta muzyka dorastała z nami, bo jest wypadkową tego czego słuchaliśmy jako dzieciaki i później. Wrzuciliśmy to do maszyny o nazwie Dirty Loops i ostro zakręciliśmy. Moje edukacja muzyczna - klasyczna i chóralna połączyła się z tym co było w nas od zawsze, muzyka Stevie Wondera, Michaela Jacksona i Pat Metheny Group - kwituje frontman trio - Jonah Nilsson. I tak powstała piosenka "Hit Me", przebój singlowy i kompozycja otwierająca album. Koniecznie posłuchajcie "Wake Me Up" gdzie płąszczyny instrumentów a la Pat Metheny zachwyca. Ten niegdysiejszy hit nominowanego do Grammy Szweda Tima Berglinga (współpracownik Davida Guetty, lepiej znany pod pseudonimem Avicii) nabiera tutaj rumieńców a bębnowe szaleństwo nie pozostawia watpliwości: tu nie da się juz nic więcej wcisnąć!

Dla mnie absolutny numer jeden to ballada "It Hurts", o której Nilsson mówi:

- Nad nią pracowaliśmy najdłużej, po kolei nagrywając kolejne ślady, instrumentacje, kontrapunkty - warstwa po warstwie, odrzucając niepotrzebne i nietrafione rzeczy, tak jak rzeźbiarz który bryły kamienia tworzy rzeźbę". Cały krążek zamyka drugi obok "Wake Me Up" cover, tym razem Justina Biebera - "Roller Coaster".  

Dirty Loops to przykład, że można stworzyć nowa jakość bez postawy "na klęczkach": wobec produktu z USA. Szwedzi znaleźli swoją drogę w obrębie pewnego kanonu, ale dodali mu wiejącą wiatrem północy nieokiełznana siłę. O tym jak wielką, świadczy to, że gdy słucham tej muzyki w samochodzie (a świetnie pasuje) czujnie spoglądam na licznik. Ot, ta muzyka może ponieść.

Piotr Iwicki - Gazeta Polska Codziennie - 6 II 2015



16:25, jazz-gazeta
Link Dodaj komentarz »
środa, 04 lutego 2015
GRAMMY WŁODKA PAWLIKA MUZYCZNYM
...WYDARZENIEM ROKU EMPIKU
poniedziałek, 02 lutego 2015
Powrót Karmazynowego Króla

kc2014

Kiedy już wszyscy myśleli, że rozdział pod nazwa King Crimson z udziałem jego lidera, wizjonera gitary elektrycznej, Roberta Frippa, to zdecydowanie rozdział zamknięty, zespół nie dość że zagrał trasę koncertową po Ameryce ale uwiecznił to również na znakomitym albumie "Live At The Orpheum 2014".

Słuchacz dostaje tutaj wszystko co najlepsze w pojęciu progresywnego rocka domieszanego jazzem i dźwiękowym eksperymentem. To wizytówka brzmienia tej legendarnej formacji. Tym razem prezentuje sie nam ona jako septet z trzema (!) perkusjami, co znakomicie oddano na płycie sprawnie "rozstawiając" ich dźwięk w panoramie brzmienia zespołu. Niemal widzimy, gdzie który z perkusistów siedzi. 

King Crimson występuje, nagrywa i wydaje swoją niepowtarzalną muzykę od 46 lat. Dla uświetnienia kolejnych urodzin zespołu, które mijają w styczniu 2015r., na rynku pojawia się pierwsze wydawnictwo z materiałem zarejestrowanym 30 września i 1 października podczas dwóch koncertów w The Orpheum Theatre w Los Angeles będących częścią amerykańskiej trasy minionego roku. Najnowsze wcielenie zespołu tworzą: Gavin Harrison, Pat Mastelotto, Bill Riefli (cała trójka to perkusiści), saksofonista i flecista Mel Collins, śpiewającym gitarzystą jest Jakko Jakszyk a za wszelkiej maści basy i stick odpowiada Tony Levin. Pierwsze skrzypce, czy raczej liderem - gitarzystą jest oczywiście Robert Fripp. Na albumie znalazły się zarówno nowe, jak i starsze utwory, niektóre wykonywane na żywo po raz pierwszy. Bezwzględne perełki tutaj to mega hit grupy - "Starless", świetne "Sailor's Tale" i "The Letters". Wyznawcy ostrego brzmienia zachwyca się przejeżdżająca po słuchaczach jak walec kompozycją "The ConstruKction of Light". Album już wywoła bardzo skrajne emocje wśród fanów. Jedni cieszą się kolejną, znakomitą płyta gdy inni wytykają, że to kolejny podobny do poprzednich koncertowych krążek. Znamiennym jest to, że u jednych i drugich panuje powszechna pewność i jednomyślność, że trwający raptem 41 minut dysk to zwiastun pełnowymiarowego albumu DVD, który ukaże się za jakiś czas. Czy tak będzie? Już kilka razy Fripp sondował nastroje ukazując część produkcji tylko po to, aby sprawdzić, czy jest zapotrzebowanie na większe, pełnowymiarowe koncertowe wydawnictwo. A warto dodać, że spontaniczne recenzje melomanów po amerykańskich koncertach entuzjastycznie oceniały ponad dwugodzinne koncerty, co więcej zespół tylko w małym stopniu zmieniał program poszczególnych występów co sprawiło, że pod koniec trasy miał perfekcyjnie dopracowany główny materiał. Zachwyt nad genialną wersją ikonicznego dla KC "Starless", która zamyka ten album jest znamienna, zwłaszcza, że na czele formacji stoi człowiekktóry w przyszłym roku skończy 70 lat!

Album  "Live At The Orpheum 2014" ma też pewną ciekawostkę. w jednym pudełku mamy dwie płyty (istnieje też wersja na tradycyjnym winylowym krążku). pierwszy dysk to tradycyjne CD, natomiast drugi to DVD-A, czyli DVD wyłącznie z dźwiękiem za to w bardzo wysokiej jakości. I przyznam, ta jakość robi wielkie wrażenie, zwłaszcza gdy nie narażając sąsiadów na dyskomfort, możemy posłuchać tej muzyki bardzo głośno.

Reasumując, serdecznie polecam.

Piotr Iwicki - Gazeta Polska Codziennie (30 01 2015)



12:24, jazz-gazeta
Link Dodaj komentarz »
50 lat minęło...

Kiedy, ja się pytam? Kiedy?! Za wszystkie urodzinowe życzenia serdecznie dziękuję.

Piotrek

12:07, jazz-gazeta
Link Komentarze (2) »
Archiwum