- To fenomenalne i fantastyczne, niesamowite – tak pierwsze chwile, w których wczoraj Patowi zaczął akompaniować jego orchestrion komentowała młoda fanka Amerykanina stojąca obok mnie. Podobne zdanie miała – sądząc po owacji – cała publiczność. Jazzmana słuchał nadkomplet widzów.

Nie spełniły się czarne przewidywania, że dostaniemy jarmarczną sztuczkę, takie jazzowe cuda na kiju. Nic  z tego. Metheny wykonał materiał z ostatniego albumu (ma już status złotej płyty w Polsce, po koncercie wręczono mu stosowny prezent) oraz kilka tematów z innych albumów („Antonia” wywołała aplauz już na starcie, choć interpretacja z orchestrionem, pełna dzwonków i dzwoneczków, nie dorosła nawet do pięt oryginałowi).

„Stranger In Town” zagrane z czadem pod koniec koncertu porwało publiczność niczym rockowy kawałek (tu orchestrion wcielił się w funkową sekcję rytmiczną. Balladowe „Dream of the Return” pomimo braku linii wokalnej zachowało śpiewny charakter (fajna aranżacja instrumentów perkusyjnych – idiofonów, czyli wibrafonu, dzwonków i marimby).

Pat kilka razy pokazał możliwości orchestrionu, tłumaczył jego działanie i historię powstawania całego projektu. W improwizowanych groove’ach  (tytuł roboczy jednego z nich „Abelton Groove”) pokazywał nie tylko potencjał jego wielkiej, elektroniczno-mechanicznej instalacji ale również… swój kunszt.

Wystarczyło nagrać transowe zabawy mistrza, a byłaby z tego płyta godna najlepszych rozgłośni z pogranicza jazzu i chill-outu. To właśnie w tym temacie Metheny sięgnął po swojego Rolanda (syntezator gitarowy) i pojechał frazą i barwą a la finał „Are You Going With Me?”. Był czad!

Metheny nie zwykł wchodzić dwa razy do tej samej wody, więc sam orchestrion nie był jedyną niespodzianką. Lider zaczął kombinować z nakładaniem fraz, budować tematy wprost na scenie jak budynki w oparciu o fundament (dokładnie sam tak to nazwał). Do tego czegoś używa specjalny system elektroniczny łączący zdobycze laboratoriów pracujących nad projektem orchestrionu i nowe wynalazki, np. Mooga. I co najważniejsze, nigdy „to coś” nie dominuje nad rozumem mistrza. Jest na jego usługach, a nie odwrotnie. Metheny niejako dostaje nowy instrument, nowe możliwości i jego twórczy umysł tworzy nowe dźwiękowe obrazy w oparciu o najnowsz palety barw i możliwości techniczne.

A swoją drogą i tak kocham go chyba najbardziej za te momenty. kiedy bierze do ręki Pikasso Guitar bądź na „akustyku” od Lindy Manzar wygrywa zmysłowe ballady. Jak widać, bez orchestrionu obchodzi się równie świetnie.

Po koncercie obok wspomniane uroczystości złoto płytowej Pat długo rozmawiał z fanami i przyjaciółmi. Z Ulą Dudziak, której road menager sprzed 35 lat jest teraz menagerem Pata, z Marcinem Wasilewskim (to temat na całkiem osobny tekst).

Pozował do zdjęć, podpisywał co tylko dało mu się aby złożył autograf. Z Kongresowej wychodziliśmy długo po koncercie (ten trwał 2 godziny i 40 minut bez przerwy).

Pat zapowiedział już powrót do Warszawy w lipcu. Zagra wówczas z Pat Metheny Group na Warsaw Summer Jazz Days. Decyzja zapadła wczoraj przed koncertem.